In de buurt van Granada staat het wereldberoemde bouwwerk Alhambra. Dit eeuwenoude fort is één van de meest bekende gebouwen in de wereld. Tegenwoordig vind je op deze locatie nog gebouwen die hun oorsprong vinden in de dertiende eeuw. Het Rode Paleis, zoals het Alhambra ook wel wordt genoemd, is door haar lange geschiedenis van verschillende culturen en invloeden een uniek bouwwerk met sporen uit een lange periode van de Europese geschiedenis. De locatie heeft vooral dienstgedaan als fort en paleis. Je vindt hier sporen uit de Islamitische wereld en de Christelijke. Soms ook stijlen uit beide werelden in één object. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat het Alhambra een notering verdient in de lijst van het cultureel erfgoed van Unesco.

Het Alhambra kent een lange geschiedenis. Ooit is het grote bouwwerk begonnen als een simpel fort in het jaar 889. Het eerst fort werd gebouwd op restanten van fortificaties die dateren uit de Romeinse tijd. De eerste betrouwbare bronnen spreken echter over 889. Voor het gemak houden we dit jaartal aan als het geboortejaar van het indrukwekkende bouwwerk dat het Alhambra uiteindelijk zou worden. Na de eerste bouw is er eeuwenlang niet al te veel aandacht geweest voor deze locatie. Het was pas in het midden van de dertiende eeuw dat de Moorse Emir Mohamed ben Al-Ahmar de schoonheid van de locatie inzag en besloot om de inmiddels alweer vervallen ruïnes van het laatste fort op te laten knappen en er de huidige fortificatie en paleis liet bouwen. Een groot moment was echter het jaar 1333. Dit is het moment dat Yusuf de eerste, Sultan van Granada er besloot het paleis te gaan betrekken en het om te laten bouwen tot een Koninklijk paleis. Tot 1492 heeft het koninklijke onderkomen zijn functie daar gehad. Dit laatstgenoemde jaar was ook het jaar van de Reconquista. Letterlijk betekent dit woord ‘herovering’. Het gaat hier om het heroverde land dat Christenen naar een aantal eeuwen terug hadden veroverd op de Moren. De Christelijke macht vestigde hier het koninklijke gerecht. Eigenlijk was het een locatie waar tal van bestuurlijke beslissingen werden gemaakt.

Keizer Karel V

Keizer Karel V, vóór zijn mondigverklaring Karel van Luxemburg genoemd (Gent, 24 februari 1500 – Cuacos de Yuste, Spanje, 21 september 1558), was een telg uit het Huis Habsburg. Vanaf 1506 tot 1555 was hij de landsheer van uiteindelijk (sinds 1543) alle Nederlandse gewesten, van 1516 tot 1556 als Karel I koning van Spanje en van 1519 tot 1556 als Karel V Rooms-Duits keizer. In Vlaanderen staat hij algemeen bekend als keizer Karel, in Nederland als Karel V.

De landen waarover hij regeerde, het Spaanse Rijk, vormden tezamen het grootste Europese rijk sinds dat van Karel de Grote. Feitelijk was zijn gehele rijk, dus inclusief de Amerikaanse en Aziatische gebieden, zelfs groter dan het vroegere Romeinse Rijk en het kan met recht een van de eerste wereldrijken van de Nieuwe Tijd genoemd worden. Met de feitelijke macht van zijn erflanden was Karel V bovendien de laatste Rooms-Duitse keizer die in de gelegenheid was om zijn universele autoriteit ook daadwerkelijk te laten gelden. Op Europees niveau wist hij met succes de aanvallen van het Ottomaanse Rijk af te slaan. De vrijwel permanente strijd met Frankrijk bleef per saldo onbeslist. Als zijn grootste nederlaag ervoer hij het feit dat hij de christelijke eenheid van Europa niet had weten te behoeden voor de scheuring die de Reformatie teweegbracht. Op nationaal niveau heeft Karel V voor zijn erflanden Spanje en de Nederlanden de basis gelegd voor een moderne eenheidsstaat. De heerschappij van keizer Karel V vormt met deze en vele andere aspecten de overgang van de Middeleeuwen naar de Nieuwe Tijd.

Het Paleis van Karel V (Spaans: Palacio de Carlos V) staat in de Spaanse stad Granada. Het is gelegen boven op de heuvel Assabica, binnen in de Nasrid-fortificatie van het Alhambra.

Keizer Karel V huwde in 1526 in Sevilla met Isabella van Portugal. Zij brachten hun wittebroodsweken door in de Nasrid-paleizen van het Alhambra van Granada. De keizer vatte toen het plan op om zich hier te vestigen en gaf architect Pedro Machuca opdracht om een paleis voor hem te bouwen.

De schaal, stijl en gebruikte materialen staan in scherp contrast met het Nasrid-complex. De architect koos voor een paleis dat aansloot bij de toen gebruikelijke bouwstijl in Europa. Hij was opgeleid in Italië en liet een majestueus gebouw van twee verdiepingen in Renaissancestijl optrekken, gebaseerd op een vierkantig grondplan met zijden van 63 m en een cirkelvormige patio (30 m diameter) voorzien van Ionische en Dorische zuilen. Het werk werd gedeeltelijk gefinancierd door moslims die zich bekeerden tot het christelijk geloof en zo hun verblijf in Granada veilig stelden. De bouwactiviteiten startten in 1527.

Een van de toegangspoorten is voorzien van een reliëf dat herinnert aan de overwinning van Karel V op de Franse koning Frans I. Op de tweede verdieping is anno 2011 het Museo de Bellas Artes de Granada ondergebracht.

Een leuk weetje is wellicht dat Christoffel Columbus hier zijn koninklijke toestemming en de daarbij behorende middelen kreeg om via een westelijke route een potentiële handelslijn op te zetten naar Azië. Het Alhambra werd steeds belangrijker. Ook de christelijke invloed en de daarbij behorende culturele kenmerken werden toen voor het eerst toegepast in de Moorse gebouwen. De kenmerken werden geïnspireerd door de geest van de tijd en dus de daarbij behorende renaissancestijlen. Het Alhambra werd een steeds meer waardevolle locatie. Dit werd zeker nog groter toen de toenmalige keizer Karel de vijfde er opdracht gaf om een nieuw paleis te bouwen. Dit nieuwe paleis werd in 1526 gebouwd in de stijl van de late Renaissance. Zo ontstond er een unieke constructie met zowel gebouwen uit de Islamitische cultuur als de Christelijke.

De twee paleizen zijn tot op de dag van vandaag de meest bepalende bouwwerken die hier te vinden zijn. Na deze periode zijn er nog wel dingen veranderd, maar de huidige vorm van het Alhambra stamt toch al uit deze periode. Leopoldo Tarras Baldas, een jonge architect is de laatste persoon geweest die verantwoordelijk was voor wijzigingen in constructie. Deze dateren uit de jaren dertig van de vorige eeuw en waren er vooral op gericht om de authenticiteit van de oudere bouwwerken nog beter uit de verf te laten komen. Zo werden ontbrekende Arabische teksten aangevuld en werden er muren opengebroken, zodat eeuwenoude zuilengangen weer toegankelijk werden.

Het paleis de Generalife  was het zomerpaleis en landhuis van de Nasridische sultans van Granada.

Het paleis en de tuinen werden gebouwd tijdens de regering van Mohammed III (1302-1309) en kort erna opnieuw gedecoreerd door Ismail I, sultan van Granada (1313-1324).

Het complex bestaat uit de Patio de la Acequia (Hof van het waterkanaal) met een lange vijver omzoomd door bloembedden, fonteinen, colonnades en paviljoenen, en de Jardín de la Sultana (Tuin van de Sultane). De eerste wordt geacht de stijl van de middeleeuwse tuin in Al-Andalus het beste te bewaren. Oorspronkelijk was het paleis verbonden met het Alhambra door een overdekte gang over het ravijn dat deze delen nu scheidt. De Generalife is een van de oudste bestaande Moorse tuinen.

De aanleg van de tegenwoordige tuinen werd begonnen in 1931 en in 1951 voltooid door Francisco Prieto Moreno. De paden zijn in traditionele Granadese stijl ingelegd met kiezelmozaïek: witte uit de Darro en zwarte uit de Genil.