14/10/23

Op de plek waar tegenwoordig Granada staat was al bijna drieduizend jaar geleden sprake van bewoning. De Iberiërs, die eigenlijk als voorouders van de huidige Spanjaarden gezien mogen worden, leefden verspreid door het gebied waar je nu Granada vindt. Er was echter nog geen sprake van een concrete nederzetting. Dat gebeurde pas in de zesde eeuw voor onze jaartelling wat vastgesteld is aan de hand van sporen van een verdedigingsmuur. De stad had toen de naam ‘Ilturir’. Enkele eeuwen later, in het jaar 193 v.Chr., veroverden de Romeinen de stad. De naam werd door de Romeinen veranderd in Iliberris. Deze stad lag een aantal kilometers ten zuiden van de plek waar het huidige Granada te vinden is.

In de zevende eeuw na het begin van onze jaartelling rukten de Moren op vanuit Afrika. Zij veroverden beetje bij beetje delen van het Iberisch schiereiland. Ook Iliberris viel in handen van de Moren. Iliberris werd de hoofdstad van een provincie binnen het ontstane kalifaat Córdoba. Granada bestond inmiddels ook al. Onder de naam Gárnata was dit een onbeduidend dorpje net boven Iliberris. Gárnata was door de joden gesticht. De rol van Granada werd aanzienlijk belangrijker toen in de 11e eeuw de Berberse vorst Zawi ibn Ziri van Elvira of Iliberris verhuisde naar Granada. Naarmate de tijd verstreek groeide de importantie van Granada en werd het een koninkrijk. Op het moment dat het Moorse Rijk in 1492 ten val kwam en was de Spaanse Inquisitie al volop in gang. De aanwezige moslims en joden moesten zich laten bekeren of anders het land verlaten. Granada was inmiddels uitgegroeid tot een vrij grote en invloedrijke stad. Granada telde ook aardig wat moskeeën die omgetoverd werden tot katholieke kerken.

Granada groeide maar door en telde eind vijftiende eeuw ongeveer vijftigduizend inwoners. De stad was welvarend en rijk. Granada begin ook mee te profiteren van de nieuwe status die Spanje kreeg door de vele kolonisaties die Spanje in Latijns-Amerika stichtten. In de eeuwen na de val van de Moorse koningsstad Granada is de stad gewoon doorgegaan met zich verder te ontwikkelen en te groeien. De grootste groeispurt heeft Granada misschien wel tegen het einde van de twintigste eeuw gehad. Binnen twintig jaar tijd groeide Granada van ongeveer 180.000 inwoners naar meer dan 280.000 inwoners. Sinds de jaren negentig is het aantal inwoners langzaam aan weer wat gekrompen. De laatste jaren ligt dit aantal net onder het kwart miljoen.

Net als in Bergen op Zoom (want d'r ga niks bove Berrege) is er ook over Granada een lied gemaakt. Het is alleen iets beroemder dan dat van Berrege. 

Granada, land of my dreams,
mine becomes a gypsy song
when I sing to you.
My song, born of fancy;
my song, melancholy flower,
that I've come to offer you.
Granada, land covered in blood
from the bullfighting afternoons,
woman who retains the spell
of Moorish eyes.
A dream-land, a rebel, a gypsy,
covered with flowers,
and I kiss your scarlet mouth,
juicy apple
that tells me about love affairs.
Granada, my beautiful, sung
in precious coplas,
I have nothing else to give you
but a bouquet of roses
worthy of adorning the brown-skinned Virgin.
Granada, your soil is full
of beautiful woman, blood and sunshine.

De bouw van de kathedraal werd aangevangen in 1501 in opdracht van het katholieke koningspaar, nadat Granada in 1492 door de Christenen was veroverd op de Arabieren. De bouw van de kathedraal vond plaats op de plek waar voorheen een moskee stond en als eerste werd een grafkapel voor de koningen gebouwd. Een tijd lang werd de oude moskee nog als kathedraal gebruikt. De decennia daarna werd gebouwd aan de kathedraal in Renaissance stijl, zodat deze in 1561 in gebruik kon worden genomen. Daarna hebben nog de nodige veranderingen en toevoegingen plaats gevonden, zoals de barokke koepelkerk Iglesia del Sagrario op de plaats van de geplande tweede toren. Bijna 200 jaar lang is door diverse architecten gewerkt aan de bouw van deze kathedraal, waardoor de kathedraal van Granada een mengeling is van renaissance en gotische stijlen.

Het origineelste en belangrijkste deel van de kathedraal van Granada is het ronde priesterkoor in renaissance stijl, welke wordt omgeven door een kapellenreeks. Het schip van de kathedraal is een combinatie van renaissance en gotische stijl, waarin vooral de twee grote vergulde 18e eeuwse orgels opvallen.

Maar wat is hier aan de hand? Wat gaat er gebeuren? Lijkt de intocht in het Krabbegat wel.

Er werd die dag een processies gehouden in Granada, waardoor straten in het centrum afgesloten werden voor het verkeer. Katholieke organisaties, in grote aantallen, trokken door de straten  terwijl duizenden mensen toekijken. Winkels sloten eerder (niet allemaal) en sommige parkeergarages werden tijdelijk onbereikbaar door de processies. Leuk om mee te maken. Het hele circus begon iets voor vier uur. Tegen een uur of  zes was de laatste `praalwagen` voorbij. Let wel, dat ging voetje voor voetje. Kijk maar op het filmpje.

Door de mensenmassa naar onze flamingo avond.

Flamenco is een typisch Spaanse dansstijl. Je herkent het vast wel. Prachtige jurken, veel rood tinten, live muziek en soms met castagnetten. Misschien leuk om te weten, is dat de flamenco uit de regio Andalusië komt. In Granada is de flamenco sfeer dan ook goed terug te zien. Flamenco wordt op diverse locaties gedanst: onder andere in tablaos, zambras en peñas. Een tablao is een bar met live muziek, een zambra een soort kleine grot/museum en een peña is ook een soort grot. Hier vind je verschillende tablaos en peñas waar flamenco optredens worden georganiseerd.

Elf uur geweest, en nog trokken de `praalwagens` door de stad. Pas tegen twaalf uur waren we in de luwte. Maar waar vind je dan een taxi, als heel de stad is afgesloten. Uiteindelijk bij een café maar een taxi gebeld. Was toch wel even spannend hoor.