De eerste beschaving die zich vestigde in Andalusië na de neanderthalers en de vroege moderne mens was de Fenicische. Toch troffen die een reeds wat ontwikkelde Iberische cultuur aan, gegroeid uit neolithische stammen uit Afrika. In de IJzertijd spreekt men wel van Tartessus, een naam die in de Griekse bronnen opduikt, maar tot nu toe niet preciezer geïdentificeerd kon worden; ze lijkt verwant met de naam van de stam die later in dit gebied leefde, de Turdetani. Er trad ook vermenging op met Grieken die vooral het noordoosten van Spanje koloniseerden, en met Kelten. Tartessus zou door Carthago rond 500 v.Chr. zijn onderworpen. Deze Carthagers bleven in Spanje hangen en verstevigden hun greep op het gebied, zonder dat het kwam tot daadwerkelijke annexatie.

Zaterdag: Eerst nog even de post rondbrengen, maar iets voor 12 uur in de middag gingen we toch echt op weg.

Op zondag 1 oktober reden we van Rouen naar Marmande, een klein dorpje ten zuidoosten van Bordeaux en vlak boven de Pyreneeën.

Vandaag op weg naar Barcelona, maar als je zo dicht bij Lourdes bent, breng daar natuurlijk eerst een kort bezoekje. Het stadje zelf is natuurlijk een groot commercieel circus.

Deze dag stond in het teken van de Sagrada Familia, tenminste het ochtend gedeelte, want ik de middag moest Henk zich in een ziekenhuis bloed laten prikken. Voor zijn stollingswaarde. Beetje spannend was het natuurlijk wel, niet dat we bang waren dat het niet goed zou zijn, maar zou het allemaal wel lukken daar in Spanje. Maar ne een middagje ziekenhuis is het toch gelukt en was alles goed.

Over Park Guell, kun je ook genoeg lezen op mijn pagina Barcelona.Maar als je toch in Barcelona bent... och waarom niet.

Een lange autorit voor de boeg. Vanuit Barcelona, langs Valencia. Murcia en Cartagena naar Vera Playa. Een rit van meer dan 700 km waar we, met de nodige pauzes meer dan acht uur over doen. Gelukkig waren we vrij snel Barcelona uit, zonder noemenswaardige files. Die zijn we onderweg trouwens ook niet tegen gekomen. Maar een saaie rit was het wel. Dus waren we blij dat we tegen een uur of vijf aankwamen bij ons appartement. Snel de koffers uitgeladen en genieten van de prachtige tuin en de heerlijke temperatuur en de rust en de prachtige nacht.

In de ochtend, toen het nog niet al te heet was, lekker naar het strand. Pas na een uur of twee zijn we het stadje Vera ingegaan.

Wat een prachtige zonsopkomst hadden we iedere  dag.

Punta Entinas-Sabinar, gelegen in het zuidwesten van de provincie Almeria, halverwege tussen Roquetas de Mar en El Ejido, is het minst verantropiseerde moeras in de provincie en de thuisbasis van een van de best bewaarde duinsystemen in Spanje. Het biedt ook kilometers fijn zand op het prachtige, ongerepte strand. Los Charcones bij Punta Entinas zijn twee halfverzande meren, gescheiden van de zee door een strook zandgebieden en duinen die omgeven zijn door een uitgestrekte moeras- en kweldervlakte.

Er zijn van die dagen bij, dat we wel eens wat avontuur hebben. Meestal heb ik dan ruim van te voren de omgeving via streetview wel verkend. Vandaag was ook zo´n dag. Ik had thuis een hele mooie route uitgezocht en op verschillende plaatsen gekeken hoe de weg er uitzag. Prima te rijden dacht ik. Het begon ook heel prima en over al bordjes naar het dorpje Nijar. Maar de ALP302 is toch niet zo´n goede weg als lijkt.

Er zijn dagen bij, zeker als je vier weken op vakantie gaat, dat je het wat rustiger aan doet. Vandaag was zo´n dag. Heerlijk aan het starnd geleden en wat gegeten in onze eigen tuin. Heerlijk.