Sierra Nevada

Het behoort tot een verzameling bergketens die de Betische cordillera worden genoemd. Sierra Nevada is Spaans voor besneeuwde bergketen.

De Sierra Nevada omvat zestien bergtoppen die hoger zijn dan 3000 meter. Een van die bergen in dit gebergte is de hoogste berg van het Iberisch schiereiland, de Mulhacén (3482 m). Verder maakt het Nationaal park Sierra Nevada deel uit van het gebergte. Het is onder meer het leefgebied van de Spaanse steenbok (Capra pyrenaica) en het wild zwijn (Sus scrofa). Dicht bij de Pico Veleta top staat de IRAM 30-m millimeter radiotelescoop: de op een na grootste (sub)mm radiotelescoop ter wereld. Het observatorium wordt ieder jaar door meer dan 200 wetenschappers van over de hele wereld bezocht.

De bergketen is ongeveer zes miljoen jaar geleden ontstaan door tektonische bewegingen tegen het Spaanse schiereiland. Vroeger was er op die plaats een zeestraat. Door bodemvloeiing (solifluctie ) zijn de bergen afgevlakt en gerond.

Bij een bezoek aan Andalusië kun je er niet om heen: de Sierra Nevada. De imposante, besneeuwde bergketen is van grote afstand zichtbaar. Het massief is het achtergronddecor voor veel mooie steden in de regio, waaronder Granada en Guadix. De goed begaanbare (snel)wegen liggen om de bergketen heen, maar uiteraard zijn er in de bergen zelf ook een aantal mooie bergpassen te vinden. Wij rijden de A337, een bergpas die het massief van noord naar zuid doorkruist en de naam Puerto de la Ragua draagt. Een weg die lange tijd bekend stond als bergpas voor “people without fear”, geliefd bij motorrijders en wielrenners.

Eenmaal de A337 opgekomen stijg je snel in hoogtemeters. Vanaf La Calahorra ben je eerder op het hoogste punt van de bergpas, na zo’n 14 kilometer. Vanaf het zuidelijk gelegen Cherin ben je 25 kilometer onderweg naar het hoogste punt op 2041 meter. Het gemiddelde stijgingspercentage van de bergpas is 6%, wellicht handig om te weten wanneer je de bergpas wilt bedwingen op twee wielen :-)

Vlak voor we de eerste haarspeldbocht pakken komen we langs een informatiebord waarop staat aangegeven dat de conditie van bergpas wordt verbeterd. Dat merken we tijdens de klim omhoog maar al te goed. Er is op sommige plaatsen nieuw asfalt aangebracht maar de vangrail missen we nog op die stukken van de klim. En ik kan je zeggen, dat is best spannend op een weg die zó smal is dat je elkaar niet kunt passeren. Er zijn geen uitwijkmogelijkheden die je op veel andere plekken in de bergen wel tegenkomt. Gelukkig komen we geen vrachtwagen of grote camper tegen! Bij veel bochten staat een bord waarop geadviseerd wordt om te toeteren, om zo tegenliggers te waarschuwen dat je er aan komt. We doen dat elke keer heel braaf en gelukkig hebben we in de steile, smalle haarspeldbochten zonder vangrails geen tegemoetkomend verkeer.

Na een tijdje lijken we op een soort plateau terecht te komen met indrukwekkende vergezichten. De weg wordt hier iets breder. Stijgend verkeer heeft de beschikking over een extra rijstrook, dat voelt toch een stuk prettiger! Alhoewel de thermometer zegt dat het niet warmer dan 8 graden is voelt het door het windstille, zonnige weer heel lekker. We parkeren een paar keer om de mooie omgeving in ons op te nemen en om lekker in de buitenlucht te zijn.

Het duurt niet lang of we komen aan op het hoogste punt. Hier vind je een gebouw waarin een bezoekerscentrum en hostel gevestigd zijn. Om het gebouw heen is een grote, onverharde ruimte waar je de auto kunt parkeren. We lezen dat ze de parkeerplaats aan gaan pakken, zodra de werkzaamheden aan de bergpas zelf zijn voltooid. Vanaf dit punt starten verschillende wandelroutes en langlauf loipes. De loipes liggen op een hoogte tussen de 2000 en 2200 meter en hebben verschillende lengtes van 2,5 tot 10 kilometer.

Castillo de La Calahorra

Het ligt in de uitlopers van de Sierra Nevada . Het werd gebouwd tussen 1509 en 1512 en was een van de eerste Italiaanse renaissancekastelen die buiten Italië werden gebouwd. Het werd in 1922 uitgeroepen tot cultureel monument Bien de Interés. Het was te zien in de film Stardust uit 1974 , als de terugtrekking van Jim MacLaine (gespeeld door David Essex ) in de laatste delen van de film. Het werd ook gebruikt als pastorie in de stad Pentos voor de televisieserie House of the Dragon uit 2022.

Deze burcht lag strategisch perfect te bescherming van de weg door de alpujarras maar ook omdat in de buurt de ijzermijnen liggen welke zeer belangrijk waren in de vroegere eeuwen.

Waarschijnlijk dank deze ligging was er al bewoning sinds het bronzen tijdperk. Ook hier zoals op vele plekken in Andalusië zijn de vele grote culturen ook hier geweest. De Feniciërs en later de Romeinen toen deze plek Arcilasis werd genoemd, een naam die later verbasterde naar Alcala Horra en weer later naar de huidige naam.

Tijdens de Nazari periode bloeide ook deze regio op. Er was een flinke handel in deze regio in granen en fruit welke de regio rijk maakte en dus op het einde van het nazari tijdperk werd het dan ook vaker aangevallen vanwege die rijkdom. Uiteindelijk namen ook hier de christelijke koningen de macht over ( 1489 ). Echter tot wel aan 1571 werd deze streek vaak aangevallen door de moren welke waren verjaagd naar de alpujarras. In die tijd was het kasteel van groot belang want het diende als verblijf van de extra troepen die men gestuurd had vanuit Guadix naar hier om vanuit deze plek de Alpujarras in te trekken in een poging om de opstand te stoppen. Toen eenmaal die strijd gewonnen was werd het stil rondom deze streek en ging het bergaf... eeuwenlang was dit een achtergebleven gebied welke pas weer enig leven kreeg toen het in 1895 een treinverbinding kreeg. Echter vandaag de dag is het een zeer rustig dorpje waar je nog enige "vergane"glorie ziet in hele oude ooit machtig mooie gebouwen. Er staat een behoorlijk grote kerk gebouwd in 1546 welk ligt een een centraal plein vanwaar boven de huizen dat machtige kasteel uittorent wat een imposant beeld geeft.

Het kasteel bezoeken is echter niet eenvoudig daar het enkel op woensdags open is voor publiek....