Castelmola

We nemen afscheid van Milazzo (waar niet zo hel veel te doen was, weinig winkels, maar wel een erg leuk restaurant) en we gaan op weg richting de Etna. We nemen weer niet de snelweg, anders zijn we er binnen een half uur, maar we nemen de ss185.

Novara di Sicilia

We kwamen door hele kleine dorpjes, met straatjes waar amper een auto door heen kon. Als er dan maar geen tegenligger aan komt. 

Borgo Schisina

In1950 werd het Agentschap voor Landbouwhervorming op Sicilië(Eras) ​​opgericht. Het doel was om de oude landgoederen te onteigenen en toe te wijzen aan de boeren, die het land kon terugkopen met een gesubsidieerde en uitgestelde huur. Bovendien hadden ze regionale fondsen kunnen krijgen.

Er werden concessies gedaan aan eigenaren. Gravin Maria Mallorca Mortillaro stond 748 hectare van haar leengoed tussen Novara di Siciliaen Francavilla di Sicilia af voor de prijs van 22.800.000. Het werk werd toevertrouwd en uitgevoerd door het bouwbedrijf van de ingenieur Rosario Arcovito uit Messina, voor een bedrag van iets minder dan een miljard lire. De organisatie van de zeven dorpen was als volgt: Borgo Schisina het meest gracieuze vlaggenschip en het administratieve centrum van de hele organisatie. De andere waren microgemeenschappen die zijn ontstaan ​​uit kleine huisjes van bakstenen op de verschillende terrassen van het land. Hun namen: Borgo San Giovanni, Bucceri-Monastero, Pietra Pizzuta, Malfìtana, Piano Torre, Morfia. In totaal zijn er 164 huizen gebouwd, die door middel van loting worden toegewezen, met een aangrenzend stuk grond variërend tussen de twee en zes hectare. De opdrachten zijn gemaakt door middel van loting. 64 Boeren accepteerde de toewijzing van land, de andere 100 wezen het aanbod toch af. Dus bleven de dorpen leeg.  Dat kwam niet omdat ze geen eigenaar, dat kwam omdat konden worden of erg arm waren (wat ze waren). Dat kwam omdat het concessiebedrijf SGES niet van plan was om het platteland te elektrificeren. Bovendien was er geen stromend water in de huizen. In de huizen was het 's zomers warm en ' s winters erg koud , omdat de huizen met een plat dak op 700 m boven zeeniveau als terras werden aangelegd. Bij regen stonden de huizen onder water, omdat hun vloer gelijk was aan die van de buitengrond. De schuren waren klein en hadden dezelfde problemen als de huizen. Het toegewezen land, dat altijd alleen voor grasland was gebruikt, had ontginningswerken nodig, die echter buiten het economisch en technisch bereik van de boeren lagen. Velen van hen konden het zich niet veroorloven een beter betaalde baan als arbeiders achter zich te laten. Degenen die het toch probeerden kregen slechts korte tijd de hulp van de Eras, daarna werden ze aan hun lot overgelaten. Naast dit alles was het gebied vermengd met weiden die nog steeds in handen waren van de oude eigenaren, kuddes staken de akkers over en beschadigden de gewassen. Na ongeveer tien jaar slechts waren nog maar weinig huizen af ​​​​en nog minder weinig bewoond. Van de 164 woningen waren er slechts 15 bewoond. Heden ten dage is get dus met recht een spookstad, want er woont niemand meer.

Francavilla di Sicilia

En dan eindelijk het zicht op de berg van Sicilie, de Etna. Daar ga ik morgen op. Het begon al te kriebelen.

We moesten omhoog langs een weggetje, zo steil en zo smal... Ik heb niet snel vochtige handen bij het rijden, maar daar toch wel hoor. En dan die steile haarspeldbochten was zeker 20% omhoog.

Hotel Panorama dus. En wat een uitzicht hadden we. Het hotel was erg gedateerd, maar dat maakte ons niet uit. Met zo'n uitzicht is bijna alle goed.

Daar sliepen we dus, middelste verdieping twee balkon van links.

Castelmola

is een dorpje gelegen in de heuvels boven het toeristische Taormina. Dit dorpje met kasteel is vooral bekend om zijn fenomenale uitzicht over de Etna. Jammer genoeg was het dorp door mist omgeven toen wij het bezochten.

Castelmola behoort tot een van de mooiste dorpjes van Sicilië. Het dorpje is gelegen boven op een rotsformatie boven het stadje Taormina en kreeg zijn naam dankzij het kasteel op de rots. Tegenwoordig is er van het kasteel slechts een ruïne over. In de Griekse oudheid stond er ook een grote tempel. Tegenwoordig dienen de stenen slechts als decor voor het uitzicht op de Etna. Castelmola heeft een van de mooiste uitzichten van heel Sicilië. Aan de ene kant kijk je bij mooi weer uit op de vulkaan de Etna, aan de andere kant kijk je op Taormina en de azuurblauwe middellandse zee.

Hoewel Castelmola klein is heeft het enkele leuke pleintjes waar het goed toeven is. Centraal bij de ingang van het dorp ligt het leuke als dambord geruite pleintje. Hier heb je een leuke terrasje en een mooi uitzicht op de zee. Vanuit Taormina komt er hier ook een bus die je naar het dorpje brengt. Sportievelingen kunnen er ook voor kiezen de weg van Taormina naar Castelmola te voet af te leggen. Via een 5 km lang wandelpad kom je in het dorp terecht.

Het andere leuke pleintje ligt in de beschutting van de Duomo. Tussen de kleine straatjes ligt dit kleine pleintje met enkele leuke terrasjes en knusse restaurants. Het is een pleintje wat zo een decor voor een film zou kunnen zijn. Dwalend door de straatjes komt je nog een aantal verschillende kerkjes tegen. De San Nicolo de Bari is een erg oud kerkje. Het beeld van de beschermheilige wordt hier ieder jaar in de lente met veel ceremonieel door de straten heen gedragen.

Kijk, daar helemaal beneden bij dat groene veld ligt Taormina, en vanaf zee niveau moet je daar al met een kabelbaan naar boven.

De geschiedenis van het dorp gaat terug naar de prehelleense periode. De naam van het dorp is afgeleid van een grote kei waarop het dorp ligt, die lijkt op een “mola”. Er wordt gezegd dat het Castelmola ooit de echte acropolis van Taormina was vanwege haar verheven ligging. Ook zijn de gebeurtenissen van de twee dorpen zo nauw met elkaar verbonden dat ze niet te onderscheiden zijn.

In 1078 veroverde Roger de Normandiër Taormina en na 7 maanden van belegering veroverde hij ook het fort van Mola. Hij bouwde een nieuw bewoond centrum rond het kasteel genaamd Mola. Ook liet hij de kleine kerk van Ss. Annunziata bouwen.

Ondanks de veranderingen in de loop der tijd heeft Castelmola haar karakteristieke uitstraling weten te behouden. De mengelmoes van oud en nieuw en de kleine steegjes geven het dorp een magische charme waardoor het lijkt alsof de tijd hier gestopt is. In de kleine steegjes vind je diverse souvenirshops waar je een leuke herinnering aan het dorp kunt kopen.

Drink bij het authentieke Caffè San Giorgio (dat reeds in de achttiende eeuw door monniken werd geopend) een glas vino alla mandorla, amandelwijn. De eigenaar, Don Vincenzo Blandano, heeft de gewoonte opgevat om zijn gasten als welkomstdrankje een glaasje amandelwijn in te schenken.

Inmiddels staat dit drankje, gemaakt van amandelen en sinaasappelessence, symbool voor heel het dorp, en kun je er op tal van plekken van genieten. Caffè San Giorgio blijft echter onze favoriet. Vraag als je hier een drankje bestelt om het gastenboek, vol met berichtjes en handtekeningen van de gasten die hier sinds 1907 van iets lekkers hebben genoten.

Zeg nou zelf... het zijn toch adembenemende uitzichten...

Ons hotel van bovenaf gezien.

Italië, het land van de Fiat 500. Die kwamen we dus heel vaak tegen, nieuwe versie en X en L versies, maar ook de oudjes. Soms in verrassend goede staat. Zo ook in Castelmola en wat een beauty stond daar te pronken zeg...

Een hele mooie blauwe...

Nee, ik bedoel deze... (hoewel die andere ook erg mooi is, jong en strak natuurlijk). Maar we hadden het over de Fiat 500. Ook m ooi en blauw, zou het afgesproken zijn... natuurlijk stemde ze haar kleding af op de kleur van haar auto, of anders om. Wie weet.

En dan heeft iedereen een glimlach op het gezicht.

Wat die Sicilianen met dit ding hebben... weet ik niet, maar ze zijn er vol van, overal kom je dit symbool tegen, zelfs op de menukaart.

Hopelijk gaat de beklimming morgen wel door, hij is zo onvoorspelbaar die Etna.