Florence

Ja, hier moesten we zijn, maar we konden het niet gevonden krijgen, we hebben wel meer dan een uur gezocht, terwijl het toch vlak naast de Ponte Vecchio is. De oorzaak: het was a) al donker en slecht verlicht, b) we waren erg moe en c) het gebouw stond helemaal in de steigers waardoor de namen en de huisnummers niet te zien waren. Maar uiteindelijk hadden we het gevonden. Maar sliepen we hier ook? Nee dus! We moesten nog een heel stukje lopen, de Ponte Vecchio over, we kregen namelijk een upgrade, of te wel een betere kamer.

De Ponte Vecchio over, een klein, raar, smal en donker steegje in, precies waar de mevrouw staat was onze voordeur. Waar komen we nu uit, dachten we. Maar ja, we waren zo moe dat we alleen maar verlangden naar een heerlijk bed. Even rust na al die verkeersstress.

Achter de voordeur een hal met nieuwe deuren. Op een daarvan stond Dante, de toegang tot ons stekje/

Maar we sloegen steil achterover toen we deze ruimte zagen. Zo heerlijk, ruim, koel en geweldig, dat hadden we allerminste verwacht. En aan werkelijk alles was gedacht. Ik had hier de rest van mijn leven wel willen wonen hoor. Zeg nou zelf; ziet dit er niet gaaf uit?

Niet de allermooiste pose vind ik, maar ach, naar twaalf uur reizen valt het niet tegen toch.

Gewoon een hele verdieping voor ons zelf!

En wat een prachtig uitzicht. Op het belangrijkste museum van Florence, op de Arno en rechts van ons de Ponte Vecchio. Super!!!