Dag 6 Amalfi en Apulië

Zoals je ziet, wellicht de mooiste kustlijn ter wereld.

We hebben de Amalfikust vanuit een alternatief perspectief ontdekt. Heel plezierig want ondanks de Corona was de Amalfikustweg nog erg druk.  We stapte in Praiano aan boord. Geheel zonder risico was dat niet. de zee was nogal ruw en er was geen loopplank. We moesten dus van de wal zowat in de boot springen. Maar het ging goed en verder was het een geweldige tour. Het was een zeer intieme sightseeing-ervaring.

Tijdens de boottocht hadden we een prachtig uitzicht op de Li Galli-eilanden, die bekend zijn om hun vele kleine grotten en smaragdgroene wateren.  Het weer was mooi, erg warm zelfs 37 graden, dus hebben we tot twee maal toe een stop gehad voor een duik om op te frissen en af te koelen. Ruim anderhalf uur in Amalfi kunnen doorbrengen. Een heel leuk stadje (verderop lees je er meer over). Genoeg tijd om de prachtige en middeleeuwse stadje op eigen gelegenheid te verkennen. Heel veel  kleine gezellige straatjes en een bijzonder leuk plein met een grappige fontein,. Natuurlijk hebben we ook de kathedraal van St. Andrew bezocht. En er een selfie gemaakt.

Eenmaal terug aan boord van de boot voeren we naar Furore waar we genoten van een lichte lunch. Nou na ja licht... drie gangen hoor, lekker met elke keer een ander soort vis. Daarna de cruise voortgezet langs kustplaatsen zoals Arienzo, Fornillo en Laurito. Tot slot nog even gestopt in Positano voordat we terug gingen naar Praiano.

Furore is meer een verzameling van huisjes, in het lokale dialect monazzeni genaamd, die verspreid liggen over de rotsen, tussen Amalfi en Positano, als een door de wind verspreid kaartspel. Het oudste gedeelte van Furore ligt aan zee, met huisjes van vissers die wel op de rotsen lijken vastgelijmd.

Van deze brug springen jonge stoere durfals naar beneden. Het is toch zeker zo'n dertig meter hoog. De zee is er 15 meter diep. Ik moet er dus niet aandenken,

Een woedende duivel

Furore dankt zijn naam volgens de legende aan de duivel, die ooit door dit gebied trok. Hij had geen vaste verblijfplaats en sliep waar het hem uitkwam. Op een dag trok hij een pol gras uit de grond om te gebruiken als toiletpapier. De duivel had echter niet goed opgelet en een stekend onkruid geplukt. Je snapt het gevolg: brandende pijn en een razende duivel, die zijn woede, furore in het Italiaans, aan iedereen kenbaar maakte. De duivel vervloekte het dorp en verdween, maar Furore bleef…

Een ander verhaal vertelt dat de bewoners van deze plek van de ene op de andere dag in blinde woede ontstaken en de beelden van drie heiligen vernielden. Weer anderen geloven dat de naam Terra Furoris is afgeleid van het oorverdovende lawaai dat je tijdens een stormachtige nacht hoort, met name in en om Il Fiordo, het fjord.

Ook een romantische plek. Als je met een klein bootje onder de boog doorvaart en je kust elkaar, dan is er sprake van eeuwige liefde.

De republiek Amalfi of ook wel het hertogdom Amalfi , was een van de maritieme republieken die Italië heeft gehad. De voornaamste andere republieken waren Pisa, Genua en Venetië. Hoewel Amalfi een republiek was, werd het bestuurd door een hertog.

Het was de eerste maritieme republiek van Italië. In de 9e, 10e en 11e eeuw was Amalfi, met ongeveer 30.000 inwoners, na het destijds islamitische Palermo, de grootste stad van Italië. Het beheerste in zijn gloriejaren de handel van de Westelijke Middellandse Zee. Napels was de grootste handelsconcurrent.

De stad heeft haar macht te danken gehad aan de intensieve contacten met Egypte en Byzantium, die nog dateerden uit de tijd dat Amalfi Byzantijns bezit was. Het lukte de stad met behulp van haar zeevloot de machtspositie van de Arabieren over te nemen en zij stichtte handelposten in Zuid-Italië en het Midden-Oosten. Een van de getuigenissen van de grootsheid van Amalfi is de Tabula de Amalpha, een codex van wetten die de hele middeleeuwen lang geldig bleef en de regels van het maritieme recht beschreef.

In het jaar 1073 werd de republiek geannexeerd door Normandiërs onder leiding van Robert Guiscard, waarna een periode volgde waarin de Amalfitanen enkele keren in opstand kwamen tegen de overheersing. In 1131 werd hier een eind aan gemaakt door koning Rogier II van Sicilië. In 1135 en in 1137 werd Amalfi door de republiek Pisa geplunderd.