Alberobello
Een eerste bezetting van het gebied begon pas in het begin van de zestiende eeuw op impuls van de graaf van Conversano Andrea Matteo III Acquaviva d'Aragona. Hij liet ongeveer veertig boerenfamilies uit Noci toe zich hier te vestigen en het land te bewerken, met de verplichting hem de tiende van de oogst te geven.
In 1635 richtte zijn opvolger, graaf Giangirolamo II (1600-1665) een herberg met een herberg en een oratorium op en begon de verstedelijking van het bos met de bouw van enkele kleine huizen. De uitbreiding van het stedelijk gebied werd geholpen door de overvloed aan kalksteen, karst en kalkhoudend sediment, en door de toestemming van de graaf om alleen huizen te bouwen met droge muren zonder het gebruik van mortel, wat de eigenaardige trulli zou worden . Deze verplichting om huizen met droge stenen te laten bouwen was een hulpmiddel van de graaf om te voorkomen dat hij belasting moest betalen aan de Spaanse onderkoning van het koninkrijk Napels. Het centrum van Alberobello werd gebouwd in de straten van de oude rivier Cana, waar nu de largo Giuseppe Martelotta is.
Alberobello bleef een leengoed van de Acquaviva van Aragon tot 27 mei 1797, toen koning Ferdinand IV van Bourbon het kleine dorp verhief tot koninklijke stad en het bevrijdde van de feodale dienstbaarheid van de graven. Op 22 juni 1797 werd de eerste burgemeester Francesco Giuseppe Lippolis gekozen.
Alberobello is het enige bewoonde centrum met een hele wijk trulli. Het wordt daarom beschouwd als de culturele hoofdstad van de trulli van de Valle d'Itria.
In het hart van Puglia bevindt zich de meest beroemde vallei van de streek: de Valle d’Itria. De Valle d’Itria heeft de roem te danken aan de talloze betoverende trulli die je er kunt vinden, een soort bijenkorfvormige witte huisjes. ‘Hoofdstad’ van de trulli is het pittoreske dorpje Alberobello, waar het oude centrum bestaat uit kronkelige straatjes waarlangs meer dan duizend traditionele ronde witte huisjes staan.
Maar ook het platteland is een lappendeken van trulli, vooral rondom de plaatsen Ceglie Messapico, Cisternino, Castellana Grotte, Martina Franca en Locorotondo. Als je hier aan het toeren bent, blijf je foto’s maken! In deze blog deel ik een aantal mooie trulli-foto’s, zodat je een idee krijgt hoe dit stukje Puglia eruitziet. Che sogno!
De geschiedenis van de trulli is gekoppeld aan de Prammatica De Baronibus, een edict van het 15e-eeuwse koninkrijk Napels dat elke nieuwe nederzetting aan een eerbetoon onderwierp. In 1481 legden de graven van Conversano D'Acquaviva D'Aragona uit 1481, eigenaars van het grondgebied van Alberobello, de bewoners op dat ze hun woningen droog bouwden, zonder mortel te gebruiken, zodat ze konden worden geconfigureerd als onzekere gebouwen en gemakkelijk konden worden afgebroken .
Omdat ze alleen stenen hoefden te gebruiken, vonden de boeren in de ronde vorm met zelfdragende koepeldak de eenvoudigste configuratie. De daken werden verfraaid met decoratieve pinakels die de handtekening van de architect (meester trullaro) vertegenwoordigden.
Castellana Grotte
We werden verrast worden door de enorme uitgestrektheid van dit grottencomplex, dat meer dan drie kilometer lang en op het diepste punt meer dan honderd meter diep is.
Negentig miljoen jaar lang hebben de grotten zich gevormd tot hoe ze nu zijn. Als je bedenkt dat een stalactiet ongeveer één centimeter groeit in vijftig jaar tijd en een stalagmiet daar bijna honderd jaar overdoet, dan weet je dat de natuur hier heel wat tijd ongestoord haar gang heeft kunnen gaan.
Op 23 januari 1938 werd het eerste stuk van het grottencomplex ontdekt door Franco Anelli. Hij daalde af in het gedeelte dat nu bekend staat als La Grave, de grootste grot, met een lengte van honderd meter, een breedte van vijftig meter en een diepte van zestig meter. Dit is de enige plek waar je de buitenwereld nog kunt zien, door een opening in de rotswand. Fascinerend.
Onderweg zie je rotsen in de vorm van de Romeinse wolvin, een uil, een stronk broccoli, een slang, een knielende Madonnina, een kerkkoepel, de Scheve Toren van Pisa… En dat zonder enige fantasie. Af en toe cirkelt er een vleermuis boven je hoofd, maar verder hoor je alleen het geluid van je eigen voetstappen en waterdruppels die naar beneden vallen. In het hoogseizoen is het wel erg druk en moet je wel zorgen dat je vlak bij de gids staat, want d groepen zijn behoorlijk groot.
Locorotondo
Locorotondo – ‘het ronde dorp’
Ook in Locorotondo heerst een heel ontspannen sfeer. Het dorpje heeft een rustig centrum met smalle straatjes, witte huizen en zeer aardige mensen. Het dankt zijn naam aan het rond lopende stratenplan, locus rotundus in het Latijn. De smalle, rechthoekige huizen worden ook wel cummerse genoemd. Heel anders dan de trulli, maar deze huizen geven het stadje een heel eigen sfeer.
La città del vino bianco
Een andere bijnaam van Locorotondo is la città del vino bianco, de stad van de witte wijn. Er wordt inderdaad een zeer goede witte wijn gemaakt, de Locorotondo DOC, die we natuurlijk even moet proeven.
De Strada dei Vini DOC Locorotondo e Martina Franca is een van de mooiste wijnroutes in Puglia. Vanuit Locorotondo rijd je, via Alberobello, Martina Franca, Ceglie Messapico, Fasano en Ostuni, met de nodige tussenstops om te proeven, naar het eindpunt Crispiano.
Maak jouw eigen website met JouwWeb