Port Leucate

Port Leucate is een leuk badplaatsje. Wij kwamen er zeker aan onze trekken, op alle vlakken en vermoedelijk geldt dat voor iedereen. In het stadje vindt men talrijke restaurants en terrasjes en er is een aangename jachthaven waar het ook na zonsondergang nog gezellig rondkuieren is. Eind augustus is het seizoen wel ver voorbij en dat merk je wel, of kwam het nog van de naweeën van Corona dat er een heleboel (al) dicht was? Rondom Port Leucate vindt men nog andere 'publiekstrekkers' zoals oesterkwekerijen (lees degustaties) en de vuurtoren op Cap Leucate.

Hierboven: het huisje met de gele luiken was ons huisje. Hieronder, het uitzicht op de zee van uit "onze" tuin.

Ja, ja, topless mocht, dus ik ben boven helemaal bruin. Alleen was het water wel wat koud en dat viel een beetje tegen. Aan de andere kant, het was in de middag ruim 35 graden en dan is een beetje afkoeling wel lekker. De hele dag rustig aan gedaan, want de rit hier naar toe was toch wel erg vermoeiend.

Zo'n beetje ter hoogte van de groene parasol daar lagen we elke ochtend. Want, dat hadden we afgesproken, in de ochtend zonnen en in de middag leuke dingen doen. En 's avonds uit eten en een terrasje pakken.

De phare du Cap Leucate is een vuurtoren aan de Middellandse Zeekust ter hoogte van de plaats Leucate in Frankrijk. De vuurtoren, met een hoogte van 19,4 meter, is in 1950 gebouwd en in 1951 in gebruik genomen. Ondanks dat het licht op de vuurtoren automatisch wordt geregeld, is de vuurtoren wel bemand.

Natuurlijk genieten we nog die dag van een heerlijke locale wijn. Ach, wat is het leven toch zwaar. eerst op het terras en toen de muggen kwamen, lekker binnen in het huisje. Prima geslapen maar dat kan ook niet anders na die wijn. O ja, en wat hebben we gegeten..? Pizza, voorbereiding op Italië he.