Champs Elysee

De avenue is 1910 meter lang, en loopt door het 8e arrondissement in het noordwesten van Parijs, vanaf de Place de la Concorde met de bekende obelisk in het oosten tot aan de Place Charles de Gaulle (de voormalige Place de l'Étoile) met de Arc de Triomphe in het westen. De Champs-Élysées maakt deel uit van de Axe historique. De oostzijde van de trekpleister wordt begrensd door volle groene bomen en gebouwen als het Théâtre Marigny en het Grand Palais (met daarbinnen het Palais de la Découverte). Het Élysée ligt iets noordelijker, niet aan de avenue zelf. Verder naar het westen ligt de nadruk op bioscopen, theaters, cafés en restaurants (waarvan Fouquet's het bekendste is). Trekt men de laan verder door, dan vindt men in het oosten de Place de la Concorde, de Jardin des Tuileries, de Place du Carrousel (waar een kleine triomfboog staat, de Arc de Triomphe du Carrousel) en het Louvre. Aan de westkant zet de laan zich voort via de Place Charles de Gaulle (met de grote Arc de Triomphe), de Avenue de la Grande Armée, de Porte Maillot, de Avenue Charles de Gaulle, en op de linkeroever, in de wijk La Défense, de Esplanade du Général de Gaulle met de moderne Grande Arche. Het geheel is bijna 2 km lang.

Warm weer en een lange wandeling maken dorstig, zekers als je als gids aan het werk bent. Dus tijd om even uit te rusten en een bakkie te doen. Maar wat als je ook plots heel nodig moet plassen? Dan maar aan deze avenue. Tja een cappuccino kost hier €15,00 , dan maar een gewone koffie, das dan €6,00, maar het kopje is dan wel heel klein. Dan doen ze  expres zo (och ik bedoel: espresso). Geld moet rollen, toch?

De Champs-Élysées waren oorspronkelijk velden en marktpleinen, totdat in 1616 Maria de' Medici besloot om de lange tuin van de Tuilerieën uit te breiden met een lange avenue begrensd door bomen. Een eeuw later, in 1716, is op een kaart van Parijs door Guillaume de L'Isle zichtbaar dat een klein aantal wegen, pleintjes en velden er nog steeds voor zorgden dat de grote axe (verbindingsweg) van de tuinen van de Tuilerieën tot aan de nieuw gebouwde Avenue des Tuileries werd onderbroken. In 1724 werd de avenue aangesloten aan de tuinen en verder verlengd, tot achter de Place de l'Étoile. De "Elysese velden" waar de avenue naar is genoemd, bestonden uit open parken, die al gauw werden beplant met strakke lijnen bomen. Het verguisde "Vieux Louvre" (zoals het werd genoemd op kaarten) in het oosten, nog steeds ingekapseld door gebouwen, maakte geen deel uit van de lijn. Op een kaart uit 1724 is de Grande Avenue des Champs-Elisée zichtbaar, vanuit het westen naar de nieuwe Place du Pont Tournant, tegenwoordig de Place de la Concorde.

Maar, tis dan wel duur hier, maar je kijkt je ogen uit, mooie etalages, gebouwen, vrouwen enz enz enz.

Aan het eind van de 18e eeuw was de Champs-Élysées uitgegroeid tot een populaire laan; de bomen aan de zijkanten waren zo dik geworden dat er rechthoekige grasvelden ontstonden (cabinets de verdure). De tuinen van de huizen langs de Faubourg St-Honoré, die parallel aan de avenue liep, 'vergroeiden' met de beplanting langs de Champs-Élysées. De grootste van deze huizen was het Élysée, een halve cirkel van huizen die nu de noordzijde van de rotonde om de Place de la Concorde vormt. Koningin Marie Antoinette volgde muzieklessen in het grote Hôtel de Crillon aan het plein. De avenue die hiervandaan naar de Place de l'Étoile liep, werd gebouwd tijdens de periode van het Eerste Franse Keizerrijk. De Champs-Élysées zelf werd in 1828 eigendom van de stad, waarna er voetpaden, fonteinen en gaslantaarns werden aangelegd. Door de jaren heen heeft de avenue meerdere verbouwingen ondergaan; de recentste was in 1994, toen de trottoirs werden verbreed. De Champs-Élysées is, vanwege zijn grootte en ligging ten opzichte van bekende Parijse monumenten als de Arc de Triomphe, het toneel geweest van meerdere beroemde en beruchte militaire parades, waaronder de intocht van Duitse troepen na de Slag om Frankrijk op 14 juni 1940 en de aansluitende intocht van de Amerikanen na de bevrijding van Parijs op 25 augustus 1944.

Natuurlijk; smaken verschillen en ik hou best van moderne architectuur, maar dit past hier niet. Is mijn bescheiden mening. Ik vind dat het de straat ontsiert. Maar, toe gegeven, het is wel een blikvanger. Want zelfs ik maak er toch een foto van.

Place de la Concorde("Eendrachtsplein").

Tijdens de Franse Revolutie werden hier 1119 executies met de guillotine voltrokken. De eerste was die van koning Lodewijk XVI op 21 januari 1793. Vervolgens stond het 'scheermes van de revolutie' weer elders, om op het hoogtepunt van de Terreur, van 11 mei 1793 tot 8 juni 1794, terug te keren. In die periode werden koningin Marie Antoinette en Madame du Barry er onthoofd, maar ook revolutionaire leiders als Danton, Camille en Lucile Desmoulins, Philippe-Égalité, Lavoisier en Olympe de Gouges. Na de Thermidoriaanse Reactie werd de guillotine op 28 juli teruggebracht naar de Place de la Révolution voor de berechting van Robespierre, Saint-Just, Couthon en 104 andere "samenzweerders". Het volgende jaar, in 1795, besliste de Nationale Conventie op haar laatste dag om het plein in een sfeer van verzoening om te dopen tot Place de la Concorde.

Het plein was in de ogen van de Franse regeringen moeilijk in te richten. Wat moest er nu midden op dit grote lege plein staan? Wat kon de "moord" op de koning en het bloedvergieten doen vergeten? In 1836 vond men een oplossing en kreeg het plein nog meer grandeur door de 23 meter hoge obelisk van Ramses II uit Luxor hier te plaatsen. De obelisk is een van de drie zogenoemde Naalden van Cleopatra en was een geschenk van Mohammed Ali, de onderkoning van Egypte. Hij dateert van 1250 v.Chr. en stond ooit voor de Luxortempel. Het duurde twee jaar vooraleer deze 227 ton wegende obelisk in Parijs aankwam. Het nam nog eens drie jaar in beslag vooraleer hij recht stond. De zuil is bedekt met hiërogliefen van de farao (Ramses II) die deze zuil liet bouwen. De sokkel bevat fraaie tekeningen van de speciaal gebouwde boot die de obelisk vervoerde en de wijze waarop de obelisk weer rechtop werd gezet.

Aan elke zijde van het plein werden in de 19e eeuw grote fonteinen geplaatst. De obelisk doet dienst als gnomon voor een reusachtige zonnewijzer. Op het plein zijn lijnen gemarkeerd waarop de schaduw van de punt van de obelisk het uur en de datum aangeven.

Vanaf hier vertrekken de parades die elk jaar op Quatorze Juillet (14 juli), de Franse nationale feestdag, op de Avenue des Champs-Élysées worden gehouden. Op 14 juli 1989 herdachten een miljoen mensen en talloze wereldleiders de Revolutie van twee eeuwen geleden.

De Pont Alexandre-III is een brug in beaux-arts-stijl, overvloedig versierd met lantaarns, cherubijnen, nimfen en gevleugelde gouden paarden.

De brug werd gebouwd tussen 1896 en 1900, op tijd voor de Wereldtentoonstelling, door de ingenieurs Jean Résal en Amédée D'Alby en de architecten Cassien-Bernard en Gaston Cousin en genoemd naar tsaar Alexander III. Diens zoon, Nicolaas II, legde op 7 oktober 1896 de eerste steen. De brug staat symbool voor het verdrag van de Frans-Russische Alliantie. De stijl van de brug weerspiegelt die van het Grand Palais, het paleis op de Rive Droite waar de brug op uitkomt. De constructie, bestaande uit een zes meter hoge stalen boog over de Seine, is een wonder van 19e-eeuwse bouwkunst. Het ontwerp was gebonden aan regels die bepaalden dat de brug het uitzicht op de Champs-Élysées en de Invalides niet mocht blokkeren.