Dag 6 Sardinië 19-09-2019

Maar daar ging natuurlijk wel een hele reis aan vooraf. de dag begon eigenlijk wel een beetje verkeerd. De gasaansteker was leeg en er was nog niemand bij de receptie. Dus moesten we dag beginnen zonder koffie of thee en ook geen eitje. Dan maar welk en brood met kaas en jam. Toch met goede moed naar Arbatax. Ik had al eerder gezegd dat ze hier als gekken rijden. Nou, soms met ware doodsverachting. Maar wat hadden we weer een mooie rit. Op onze weg naar Arbatax kwamen we door het dorpje Villagrande (ongeveer 4000 inwoners, dus zo grande is het niet), maar de huizen zijn zo ontzettend oud en hangen zo tegen elkaar aan, dat je benag bent dat als je hard niest alles instort. het hele scherpe bochten (soms een hoek van amper 30 graden) en heel steil, totaan 18%. De straatje zijn ontzettend smal.

Onze fiat kan er wel doorheen, maar voor grotere auto's...

In Arbatax zagen we wat die snelheidsduivels kunnen veroorzaken. Inhalen als het niet kan en dan krijg je een frontale botsing. Dat werd uiteindelijk snijden voor de brandweer. Het zag er niet goed uit. Snel omgereden om het centrum te bereiken.

Arbatax is een klein havenplaatsje aan de oostkust van Sardinië, ten zuiden van de golf van Orosei. Dit gebied staat bekend om de karakteristieke rode rotsen en de granietformaties. Deze zogenaamde “Rocce Rosse” bevinden zich naast de haven en worden veel bezocht tijdens de zomer. Zeg nou zelf... schitterend toch.

Weer op de terugweg, iets boven Villagrande. Het uitzicht is natuurlijk spectaculair.

Op naar een ander beroemd plaatsje op Sardinië. Orgosola. Een dorpje dat je ook gezien moet hebben als je op het eiland je vakantie doorbrengt. Onderweg kwam we wat bijzonder bewoners van het eiland tegen.

Orgosolo is eigenlijk een dorpje van niks en toch is het wereld beroemd. Vanwege de muurschilderingen en het verleden van het Orgosolo.

Murales

De geliefde muurschilderingen in Orgosolo worden murales genoemd. De eerste murales zijn gemaakt in de jaren ’60 van de vorige eeuw. De schilderingen waren een reactie op de onderdrukking die de bevolking ervoer. De murales gaan daarom vooral over politieke, historische en sociale thema’s en vormden zo een stil protest. Kunstenaars en de lokale bevolking gebruikten de muren in Orgosolo als schilderdoek voor de murales. Daardoor zijn de schilderingen letterlijk op elke hoek van de straat te vinden. Ook na de tijden van protest werden er nog murales gemaakt door de bevolking. Deze latere schilderingen gaan vooral over het dagelijks leven van Orgosolo en omliggende dorpjes. Ze geven een mooi inkijkje in het leven van de ‘bergbewoners’ en nemen je mee terug in de tijd.

Verleden

Naast de murales zorgde ook het verleden van Orgosolo voor bekendheid. Rivaliserende bendes in de vorige eeuw waren verantwoordelijk voor veel moorden en gevechten. Hier en daar zijn nog sporen van dit verleden te vinden in Orgosolo, zoals kogelgaten in huizen en naambordjes. In het kleine dorpje werd relatief gezien een hoog aantal moorden gepleegd, waardoor Orgosolo berucht werd.

Dankzij de film Banditi a Orgosolo (Vittorio de Seta) is dit dorp op Sardinië beroemd en berucht. Inmiddels zijn de meeste bandieten met pensioen, maar saai is Orgosolo zeker niet.

Op de terugweg naar ons hotel, toen het alweer donker was, hadden we zelf nog bijna een aanrijding. Een tegenligger (met groot licht op) nam op een smalle weg (was een brug met een zeer hoge vangrails) te veel  van onze rijstrook. Dat kwam omdat hij veel te hard reed. Vanwege die bermbegeleiders kon ik niet uitwijken, alleen maar vol op de rem gaan staan. Dat deed de ander niet, maar op het allerlaatst ging hij wel een klein beetje opzij, waardoor alleen onze spiegels elkaar raakten. de spiegel klapte in, maar er was gelukkig geen schade. Eind goed, al goed.