Dag 11 Amalfi en Apulië

Wees gerust, wij (Henk en Wilma) zijn nog lang niet uitgekeken op Italië, maar in Apulië stonden we wel even aan het einde van Italië. Een bijzondere plek, het uiteinde van de laars.

Daar stonden we dan, op het meest zuidelijke puntje van het Italiaanse vasteland: Santa Maria di Leuca, waar de Adriatische en de Ionische Zee vrolijk in elkaar over stromen. Het stadje Leuca komt al voor in Vergilius’ verhalen over Aeneas, in Horatius’ gedichten – en er wordt zelfs gezegd dat Petrus hier zou hebben geslapen tijdens zijn reis naar Rome. Toen Petrus langs de Tempel van Minerva liep, hoog boven de zee, zou deze van het ene op het andere moment zijn ingestort. Later werd op de plek van de tempel een grote kerk gebouwd, de basilica De Finibus Terrae.

Onze automobiel

Otranto

Welkom in Otranto (met de klemtoon op de eerste o), een van de pareltjes aan de oostkust van Puglia. 

Door die ligging, op het meest oostelijke stukje Puglia, kent Otranto een bewogen geschiedenis. Het was de eerste plek waar veroveraars van overzee aan land kwamen. Een van de beruchtste aanvallen is die van de Turken. In de zomer van 1480 liet een enorme vloot van meer dan honderd schepen achttienduizend soldaten aan land om de stad in te nemen.

De inwoners van Otranto hielden ongeveer twee weken stand, maar uiteindelijk hadden de Turken de langste adem en wisten ze het stadje op de knieën te dwingen. Dat ging gepaard met veel geweld. Zo werden alle mannen en alle jongens ouder dan vijftien jaar zonder aanzien des persoons gedood.

De vrouwen en kinderen werden verkocht als slaven. Achthonderd inwoners van de stad probeerden aan hun lot te ontkomen en sloten zich op in de kathedraal. Ze baden dag en nacht om een wonder, maar God liet niet van zich horen. De Turken echter wel; zij eisten dat alle achthonderd vluchtelingen zich zouden bekeren tot de Islam.

Toen men dat unaniem weigerde, werden ze allemaal gedood. In 1771 werden deze ‘martelaren van Otranto’ heilig verklaard. De botten van alle achthonderd martelaren werden naar de kathedraal overgebracht, waar je ze nog altijd kunt zien in de Cappella dei Martiri (‘kapel van de martelaren’) in het rechterschip.

Lecce

Het is een prachtige stad vol barokke architectuur, mooie monumenten en witte straatjes. Naast kunst en cultuur biedt Lecce bovendien veel gezellige en stijlvolle bars, cafés en restaurantjes, evenals een keur aan fijne winkeltjes met Slow Food, delicatessen, lokaal handwerk en design.

Piazza Sant’Oronzo is een van de belangrijkste pleinen in het centrum van Lecce. Midden op dit plein vind je de ruïnes van een eeuwenoud amfitheater. Het amfitheater bood vroeger plek aan 15.000 mensen! Je kunt er gemakkelijk een rondje omheen lopen om het amfitheater vanaf verschillende hoeken te bekijken. Het is alleen mogelijk om hier met een begeleide tour die je vooraf reserveert naar binnen te gaan.

Lecce, gesticht in de 7e eeuw voor Christus door de Grieken, heette ten tijde van het Romeinse Rijk Lupiae. In de 2e eeuw werd in de stad het amfitheater gebouwd, dat thans een van de belangrijkste monumenten van de stad is. De overige monumenten van belang uit de stad (waaronder de Santa Croce en de dom) stammen uit de 16e eeuw en zijn in barokstijl uitgevoerd. Doordat deze stijl in Lecce in de architectuur meer tot uiting kwam dan in andere steden, werd de stad wel het Florence van de Barok genoemd. Een andere bijnaam voor de stad is het Athene van Apulië.

Lecce ligt overigens in Puglia, maar de inwoners van Lecce zeggen liever dat ze in de provincie Salento wonen. Salento is de hak van de laars van Italië, in het zuidoosten. Het zuiden van Italië is minder toeristisch dan het noordelijke Toscane of het Gardameer en dat merk je. Er lopen minder toeristen rond, mensen op straat spreken weinig tot geen Engels en ook informatieborden zijn vaak alleen in het Italiaans. Maar ik vind het wel fijn dat je je hier wat meer in het dagelijks leven onderdompelt. Je iets minder toerist en iets meer local voelt.

De stad, in Apulië, behoorde na de scheiding van het Romeinse Rijk tot het Oost-Romeinse Rijk tot ze in de 11e eeuw werd binnengevallen door de Normandiërs. In de eeuwen daarna was de stad enkele eeuwen hoofdstad van een graafschap dat bestond uit het zuidelijk deel van Apulië en een deel van Lucanië. Vanaf de 15e eeuw stond de stad, met een korte onderbreking van Habsburgse dominantie, onder het bewind van het Spaanse Huis Bourbon, tot het als deel van het Koninkrijk der Beide Siciliën opging in het Koninkrijk Italië.