Verona

De stad ligt ten oosten van Milaan, ten westen van Venetië en Padua. 

De Adige stroomt door Verona. Er zijn veel bruggen over deze rivier, zoals de Ponte Pietra, Ponte Catena, de Ponte Risorgimento, de Ponte Scaligero, de Ponte Vittoria, de Ponte Garibaldi, de Ponte Nuovo, de Ponte Navi en de Ponte Aleardi.

Veel transport van goederen gaat door Verona heen, door een gunstige ligging ten opzichte van Centraal-Europa, aan de Brennerweg.

Al in de Romeinse tijd was de stad belangrijk, mogelijk stond zij eerder al onder Etruskische invloed. De Romeinen gebruikten Verona als uitvalsbasis voor hun veldtochten naar het noorden, over de Alpen. Na Rome heeft Verona de meeste bouwwerken uit de Romeinse periode. In 589 was er een zware overstroming; monnik Paulus Diaconus beschreef de watersnood van La Cucca, met alle noodlottige gevolgen van dien voor Verona. In 1239 overstroomde de stad opnieuw, waarna zij herbouwd werd. Met het Huis Da Scala breidde de stadstaat zich territoriaal belangrijk uit. In 1405 gaf Verona zich over aan de Republiek Venetië.

Castelveccio.

Het Museum van Castelvecchio (Italiaans: Museo di Castelvecchio) is een stedelijk museum in het middeleeuwse kasteel Castelvecchio in het Noord-Italiaanse Verona. Het exposeert sculpturen uit de tiende tot de veertiende eeuw, schilderijen uit de veertiende tot de achttiende eeuw, middeleeuwse wapens en harmassen, keramiek, goudwerk van de Longobarden, miniaturen en enkele oude bellen. Er zijn 29 tentoonstellingsruimten. Het opende in 1924 en werd tussen 1959 en 1973 gerestaureerd door de architect Carlo Scarpa.

Arena di Verona

De Arena van Verona is een antiek Romeins amfitheater in Verona in Italië. De arena is een van de best bewaard gebleven amfitheaters en wordt tot op heden nog gebruikt. Het staat bekend om de operavoorstellingen die er gehouden worden.

De arena is voltooid in 30 n.Chr., op een plaats die vroeger buiten de stadsmuren lag. Met een afmeting van 138 meter lang en 110 meter breed is het een van de grootste amfitheaters uit het Romeinse Rijk. Vier ringmuren droegen de tribunes. De toeschouwers kwamen op hun zitplaats via 72 ingangen en 64 trappen. De buitenmuur was gebouwd uit wit en roze kalksteen uit Valpolicella en had drie verdiepingen bestaande uit arcades. Een aardbeving in 1117 verwoeste bijna de gehele bovenste verdieping en de oorspronkelijke buitenmuur, slechts een klein deel hiervan resteert nog.

Na de aardbeving veranderde de Arena in een steengroeve waar eenvoudig bouwmateriaal voor nieuwe gebouwen kon worden gevonden. Pas tijdens de Renaissance kwam het weer in gebruik als een theater

Dankzij de uitstekende akoestiek is het gebouw goed geschikt voor operavoorstellingen, die vanaf 1913 gehouden worden. Tegenwoordig vinden er elk jaar van juni tot en met augustus opera-uitvoeringen plaats, waarbij zo'n 22.000 toeschouwers aanwezig kunnen zijn. Tijdens de wintermaanden treedt de opera en het ballet op in de L'Accademia Filarmonica.

La traviata ('De verdoolde' of 'De dolende') is een opera in drie bedrijven van Guiseppe Verdi.

Eerste bedrijf

Violetta, een bekende en rijke courtisane, geeft een feest ter ere van haar verjaardag. Hier is Alfredo Germont, die haar reeds een jaar van een afstand aanbidt, ook aanwezig. Als het gezelschap zich naar een ander vertrek begeeft, krijgt Violetta een flauwte. Ze blijft alleen in het vertrek achter. Alfredo komt haar opzoeken en verklaart haar zijn liefde. Violetta wuift deze eerst weg maar is later ontroerd en geeft een cameliabloem aan Alfredo die hij dient terug te brengen als deze verwelkt (de volgende dag dus). Na afloop van het feest kijkt Violetta terug op haar leven en denkt aan een beter leven met Alfredo in de toekomst.

Tweede bedrijf

Violetta en Alfredo wonen samen in een huis op het Franse platteland. Violetta heeft haar verleden achter zich gelaten en leidt nu een eenvoudiger leven met Alfredo. Echter, zonder haar inkomsten als courtisane is het leven erg duur en zij besluit om al haar bezittingen te laten verkopen teneinde het huidige leventje voort te zetten. Als Alfredo hierachter komt, vertrekt hij terstond naar Parijs om dit te beletten. Na zijn vertrek krijgt Violetta bezoek van de vader van Alfredo. Deze smeekt haar om bij Alfredo weg te gaan daar hun 'zondige' relatie een huwelijk van de zus van Alfredo in de weg staat. Ze geeft toe en schrijft een afscheidsbrief aan Alfredo. Als Alfredo thuiskomt en de brief leest is hij ontroostbaar, terwijl zijn vader hem probeert te bewegen terug te keren naar de Provence.

Flora, een oude vriendin van Violetta, geeft een feest. Violetta is aanwezig, vergezeld door haar oude beschermer, Baron Douphol. Alfredo speelt kaart tegen de baron en staat daarbij op aanzienlijke winst. Violetta vreest voor het aanstaande duel tussen beide mannen en probeert Alfredo zo ver te krijgen dat hij weggaat. Alfredo, nog steeds woedend om de afwijzing door Violetta, roept alle aanwezige gasten naar zich toe, smijt al zijn gewonnen geld in de richting van Violetta en roept uit dat hij daarmee al haar gunsten heeft betaald. De gasten reageren zeer verontwaardigd op deze grove belediging. Violetta, zwaar ziek, bezwijkt in de armen van Flora.

Derde bedrijf[

Violetta ligt in haar slaapkamer. De tuberculose eist haar tol. Annina, haar trouwe bediende, is bij haar. Alfredo is door zijn vader ingelicht over het offer dat Violetta heeft gebracht. Hij zoekt haar op en smeekt haar om vergeving, die zij dankbaar schenkt. Violetta is zeer verheugd over zijn komst en wil zich aankleden voor hem, maar zij kan het niet. Dan komt de vader van Alfredo binnen. Hij zegt met zoveel woorden dat hij verscheurd wordt door wroeging en dat het een grove fout van hem was Violetta te dwingen Alfredo op te geven, maar Violetta weet dat ze zeer spoedig zal sterven en ze geeft Alfredo een portretje van zichzelf. Ze smeekt hem te trouwen als hij ooit een lief meisje zal ontmoeten. Ze sterft ten slotte in zijn armen.

Het beroemde balkon van Romeo en Julia.

Romeo en Julia (oorspronkelijke Engelse titel: The Most Excellent and Lamentable Tragedy of Romeo and Juliet, 1591/1596) is een vroege tragdie van William Shakespeare over de onmogelijke liefde van Julia Capulet en  Romeo Montague, twee jongelingen uit elkaar vijandig gezinde families. Het verhaal is ontstaan door verschillende hervertellingen van een verhaal uit 1476 van Masuccio Salernitano, Mariotto en Gianozza. De volledige titel van het toneelstuk is The Most Excellent and Lamentable Tragedy of Romeo and Juliet. Vanaf de eerste opvoering omstreeks 1596 en de vroegste edities (1597, 1599) is Romeo and Juliet onverminderd populair gebleven bij het publiek doordat het gaat over een onderwerp met een blijvende aantrekkingskracht: romantische liefde.